[By Florent POUPART (University Tolosani)]
definitiones
Ideologiae identitatis postmodernae quae universitatem vicerunt (studia, theoriae “criticae”, etc.) multis modis motum religiosum evocant, ut Ioannes Franciscus Braunstein nuper demonstravit [1] Braunstein, J.-F. * La religion woke* . Lutetiae: Grasset; 2022. Attamen non reducuntur ad dogmata mystica imbuta: quod eas describit est etiam quaedam relatio ad scientiam, ad linguam, et denique ad ipsam veritatem, quae veram subversionem cogitationis et neutralizationem omnium quae disputationem adversariam condicionant constituit. Innixus notionibus psychoanalyticis, hic propono considerare quomodo referentia ad campum perversionis quosdam aspectus huius mechanismi ideologici illuminare possit.
Dolendum est notionem perversionis saepe, in lingua quotidiana, ad simplicem damnationem moralem reduci. In psychoanalysi autem, notio valde heuristica est, ad solutionem psychicam, sive individualem sive collectivam, relative communem et universalem referens, praesertim efficax in pugnando contra anxietatem, depressionem, et etiam collapsum. Psychoanalysis considerat id quod perversionem describit esse recusationem abnegationis vel desiderii sui (solutio neurotica) vel realitatis frustrantis (solutio psychotica): perversus medium locum invenit agnoscendo fragmentum realitatis quod eum angit, simulque significationem eius repudiando, id est, recusando subiiciendi vinculis inherentibus (repudiatio castrationis). Haec perita solutio defensiva fit pretio rupturae in ego, quod a realitate avertit dum contactum cum ea servat (scissio ego). [2] Freud, S. (1927). “Fetishismus”, in Vita Sexualis . Lutetia: PUF; 2004: 133-138 . Secundum hoc exemplar paradigmaticum, quatenus legitimum est perversionem ideologicam considerare?
René Kaës, psychoanalysta in coetibus et ideologia peritus, nos hortatur ne ideologiam solum ex prospectu pathologico vel destructivo consideremus. Ideologia imprimis munus structurans praebet: cum temperata est, ad formationem identitatis collectivae confert, necessariam ad magnas res gestas culturales, sociales et politicas perficiendas. Attamen ideologia etiam ad modum claudentem, inquisitorialem et destructivum vergere potest. In regno perversionis structuram ideologiae quaerere debemus, quatenus, in relatione sua ad cognitionem, ad eosdem mechanismos defensionis ac fetichismus recurrit: repudiationem realitatis, scissionem sui, superaestimationem narcisisticam, et idealizationem obiecti partialis (idealis, ideae, idoli). In ideologia, fides characterem obiecti fetichistici habet, cuius functio claudens simul operatur in coetu (ut homogeneo experto, a quo omnis differentiatio expulsa est), oratione (discursus ideologicus nullam contradictionem, nullum vitium, nec ullum usum metaphoricum linguae tolerat), et cognitione (discursus ideologicus omnem alium discursum excludit). Haec clausura discursus ideologicos praebet cum fallacia perfectionis quae effectum habet fascinationis et seductionis [3] Kaës, R. L'ideologie. L'idéal, l'idée, l'idole . Lutetiae : Dunod ; 2016..
Negatio castrationis et scotoma
Omnis ideologia ex negatione castrationis oritur, quatenus negationem defectus testatur, ea peculiaritate quod hic defectus scientiam pertinet. Attamen haec negatio non tam de ipsa defectu scientiae agit, sed potius de cognitione illius defectus. Adhaesio ad ideologiam minus intendit compensare defectum scientiae quam minuere sensum impotentiae qui saepe comitatur cognitionem realitatis: hoc explicat cur ideologiae non regrediantur dum scientia progreditur. Sic, exempli gratia, ideologia conspirationis non implet lacunam in informatione de evento, sed potius repudiat cognitionem iniucundam quia ad impotentiam et vulnerabilitatem pertinet: imaginando calamitates deliberate orchestrari a potentibus, theorista conspirationis vitat sumptum psychologicum qui implicaretur in agnitione eorum incapacitatis nos protegendi. Aliis verbis, pater malus melior est quam pater debilis, mater sadica quam mater mortua [4] Poupart, F. (2018). “Theoriae conspirationis: modus contemporaneus et socialisans cogitandi paranoidi?” In Harrati, S. et Vavassori, D. (edd.), * Psychologia clinica symptomatibus hodiernis obviam eundis *. Lutetiae Parisiorum: in prelo, 123-136.
Distinguendum est intra ideologiam, ex una parte quid sit scotoma, manifestam abnegationem quarundam rerum rerum, et ex altera parte, quae testantur mechanismum fetishisticum. In prima linea, negatio est de perceptione rei; in secundo, in mediatione inter subiectum et rem, scilicet formam sermonis et omnia, quae sensum productionem et participationem regit. Perversio ideologica minus praedicationem ideologiarum significat quam rationem ideologiae, speciatim partem eius rhetoricam et effectivam. Si ideologia prius consistit in idea ideae idealisandi et idololatriae, sine consideratione rei realitatis, perversam formam accipit, cum, non contentus ad falsam opinionem mendacii, improbat ipsam notionem veri, dum eam captat; a negatione veritatis ad impugnationem veritatis movemur, id est ab negatione psychotica (Verwerfung) ad negationem perversam (Verleugnung). Perversio ideologica variis modis obiurationis utitur: hoc referet ad differentias, oppositiones dynamicas, quae matricem intelligibilitatis constituunt ac cogitationem possibilis efficiunt (earum maxime elementares ac fundamentales sunt oppositio inter verum et fictum). Haec vertit in hermeticismum, obscuratum, obscurantismum, immensitatem, confusionem, paradoxicam.
Una formis discursivis huius perversitatis ideologicae propria est duplicitas, quae constat simul duas propositiones, quae se invicem excludunt, miscendo inextricabiliter et active conservando confusionem. Perversus ideologus potest, exempli gratia, sermonem sustentare qui se accommodat interpretationi, quae quasi radicali (rationabiliter vel moraliter intolerabilis, sed attrahenti et amabilis) ut moderata (hebeti, sed accepta et ideo queat corrumpendi contradictionem, eam irridendo. vel demonizing). Duplicitas etiam operari potest in usu vocabulorum communium, interdum in forma arcana, interdum in communi definitione. Talis usus linguae, sic fallaces, rursus omnem contradictionem excludit: satis est fingere contradictorem simpliciter nihil intelligere...
Haec ars evadendi illustrari potest per usum notionis veritatis a Michaele Foucault factum. Iacobus Bouveresse demonstravit hunc usum niti in confusione inter veritatem et fidem, inter verum esse et "assensum datum propositioni verae habitae." Bouveresse Foucault reprehendit quod solum de condicionibus productionis fidei agat, et quod "conclusiones abusivas de ipsa veritate" ducat. [5] Bouveresse, J. Nietzsche contra Foucault. Sur la vérité, la connaissance et le pouvoir . Massilia: Agone; 2016, p. 15. Foucault ita inextricabiliter miscet factum difficile impugnandum (influxum contextus historici, politici et culturalis in productionem fidei et sermonum qui se veros esse dicunt) et mendacium (implicando veritatem tantum effectum esse discursus et, denique, nullam veritatem obiectivam esse). Error illecebrosus, a sua contraparte banali (truismo) protectus, ita redditur inexpugnabilis. [6] Cogitatio Michaelis Foucault ad tale subterfugium rhetoricum reduci non potest. Propositum hic est simpliciter demonstrare meam sententiam de mechanicis perversis in ideologia operantibus, innixam criticae Bouveresse unius aspectus cogitationis Foucault. Ipsa psychoanalysis non exempta est a perversis machinationibus ideologicis: Iacobus Lacan, summe charismaticus, cum stilo rhetorico inimitabili, omnes vectes confusionis et paradoxi perite exercuit. [7] Vide, exempli gratia, testimonium pretiosum mulieris quae stenographa seminarii eius per duodecim annos fuit antequam ipsa psychoanalysta facta est: Pierrakos, M. La « tapeuse » de Lacan . Lutetiae: L'Harmattan; 2003.
Importunissima relativismus
In hodierno intellectuali prospectu, theoria critica postmodernistica (quae praeterea originem cum cogitatoribus Theoriae Gallicae, inter quos sunt J. Lacan et M. Foucault, vindicat) occupata est cogitationem scientificam et rationalem deconstruendo, relativismo atroci et paradoxo graviter favendo: in forma sua radicalissima, hic novus obscurantismus pro absoluto vero iudicat nullam veritatem absolutam exstare. [8] Vide Pluckrose, H. & Lindsay, J. (2020). Triumphus Impositurum Intellectualium: Quomodo Theoriae Identitatis, Generis, et Race Universitatem Corrumpunt et Societatem Laedunt . Saint-Martin-de-Londres: H&O; 2021 . Communi puncto referentiae carentes ad disputationes inter se contradictorias diiudicandas (realitatem rerum gestarum), hae per substitutionem damnationis moralis pro argumentatione rationali neutralizantur: ideologi postmoderni, Bonum Veritati praeferentes, inquisitores fiunt, et confusionem inter investigationis et activismi registra suadent [9] Heinich, N. * Ce que le militantisme fait à la recherche *. Lutetiae: Gallimard; 2021.
Perversio ideologica non solum clades cogitationis est (nec simpliciter periculum Universitati). Est instrumentum politicum formidabile: irrefutabile et exhilarans, est arma dilectissima omnis populismi. Etiam una ex viribus impulsivis totalitarianismi est, si Hannah Arendt credere debemus, quae, positionem a Georgio Orwell defensam repetens, scribit subiectum ideale regiminis totalitarii esse eum "cui distinctio inter verum et falsum (realitas experientiae), distinctio inter factum et fictionem (normas cogitationis) iam non exstat" [10] Arendt, H. (1951) *Origines Totalitarismi. Systema Totalitarium* . Lutetiae: Seuil; 1972, p. 224.